Ipipinid ang mga Mata

Sa pagbaba ng itim na telon ng kalawakan
matahimik ang pagsisiyasat ng mga matang may agam-agam…
Tila putol ang tulay ng mga salitang binibigkas ng bawat nilalang
Ang buwan at mga bituin ang siyang saksi sa mga pangyayari…
Nais mang sumigaw ng mga labi,
Naisin mang tumakbo ng mga paa,
tanging ang pagyuko ng ulo’t pagkuyom ng palad
ang siyang nagawa…
Hindi na nga ba talaga kaya ng pang-unawa?
Paano pa kaya muliing makikita ang pagsikat ng Haring Araw
kung ang oras ay nauubos sa kadiliman ng gabi?
Samantalang sa pagdating pa lamang ng bukang-liwayway…
ipipinid na ang mga mata…

Kung tutulo ang luha…
Mabubuhay kaya?

Sa Kalawakan na aking Daanan

Sa pag-ikot ng oras, sa pagligid ng mga planeta sa araw, naglipana ang mga nagsasabwatan sa pagkabuhay ng mga tala… ’sanlibong paraan sa paghahanap ng bawat nilalang na dapat makita malihim ang mga salitang ibinibigkas nila kung kaya hindi mawala sa ulirat… Kay daming mga bagay ang sa isipa’y hinahalungkat pare-pareho lang sila, nagbibigay ng mga katagang mapag-adya… sa panahong iginugol sa pagsilip sa butas ng kalangitan wala man lamang nakitang landas o lagusan na maaaring pagdaluyan… Minsan kinausap ko ang buwan, itinanong ko kung anong dapat paniwalaan… ang nakikita ba o nararamdaman? Ngunit, ni tunog man lamang ng kaniyang hininga ay hndi ko narinig… Pati ang buwan natuto nang maglihim sa’kin… Masdan mo ako sa kalawakan, maglalakad sa ibabaw ng mga planetang daanan may dugo sa dibdib nkatarak ang punyal… Wala akong kasalanan subalit sinaksak ng nilalang na hindi ko alam mauubos na ang dugo, butas ang puso…. Pag-ibig, Panalangin, Tiwala, Pag-asa…. Muli na namang na-ulinigan mula sa kailaliman ng aking sisidlan ng gunita Bakit pa? Kapalaran ba ng mga tala? Sino ang dapat managot? Buwan o Araw ba? Lumang bagay pa rin ang katanungan… Walang sagot… walang awa… Sa dulo ng kalawakan doon ako tumungo, nagpahinga habang tumatagas ang dugo kung papaslangin din lang sana’y wag punyal ang itarak, o hindi kaya’y nilagyan ng lason ang matalim na punyal Nang sa pagpinid ng mga mata hindi na magising pa… Tala at Bituin… Pare-pareho lang talaga… Huwag mo nang abutin… huwag mo nang isipin… sa’yong aklat siguradong matatala, hindi na makukuhang mabura… kamatayan lamang ang nakahanda… Tulad ko, nilinlang… nandito at paubos na ang hininga… Kung hindi na lang sana naglakbay pa…

the albatross

click on the image for large view…

The Scars of Letter “F”

tamang emo.. hehehe!

We Were

we were dreamers of the night..
a flock of strangers, nocturnal individuals…
this is no ordinary invasion of the mind,
not just a hobby…

Addicted to the things we’ve done
Addicted to the verses of emotions and a bit of lust…
Nowhere to go, some place to hide…
We are one…

Tied by the ropes of tomorrow, sealed by thoughts of today…
yesterday was once a laughter and sorrow… we live to leave…
we are mortals yet we have immortal minds
we serve our thoughts… we feed the hunger of our souls…

we seek every inch of the other world…
we fight…

Grab everything you can, we are going now…
don’t hide…

Summer

Sa pag-ikot ng oras nagiging walang laman ang bawat sisidlan ng aking gunita…

hindi mawari ang dapat maramdaman ng puso… walang may alam…

kay hirap isipin na sa kabila nito, nabubuhay ang isang tulad ko…

umiikot ang mundo ko sa isang sulok lamang…

mainit…

narito ako, narito ako ngayon…

kahampangan ng mga labi ang mainit na kape…

kalaro ng aking hininga ang usok ng sigarilyo…

nasan na ang mundo… mundong dating nakikipag-unahan sa pag-ngiti…

hanapin mo ako…

magtulungan tau…